Bon Towers Rush trafiło na mój telefon przez przypadek, bo szukałem czegoś spokojnego na wieczór — i o ile pierwsze wrażenie było całkiem przyjemne, to po kilku sesjach zacząłem dostrzegać pewne nierówności.
Mechanika układania budynków dźwigiem jest prosta i działa płynnie. Animacje są naprawdę ładne — pastele, paryski klimat, wieża Eiffla w tle, piekarnia o nazwie Maison du Pain (miły detal). Pamiętam kiedy podobne gry wyglądały jak pikselowe klocki bez żadnej atmosfery, więc doceniam, że tutaj ktoś przyłożył się do oprawy wizualnej. Interfejs jest czytelny: przycisk BUILD na dole, licznik monet u góry, mnożniki po prawej stronie ekranu — wszystko na swoim miejscu i bez zbędnego zaśmiecania widoku.
Jednak z perspektywy UX mam kilka zastrzeżeń. Po pierwsze, mechanizm upuszczania budynku jest miejscami nieprzewidywalny — trudno ocenić dokładnie, kiedy nacisnąć, żeby trafić idealnie na wieżę. Może to zamierzone, ale granica między wyzwaniem a frustracją jest cienka. Po drugie, brakuje jakiegokolwiek tutoriala prowadzonego za rękę na początku (jest tylko tekst na ekranie, co nie zawsze wystarcza). Po trzecie, system mnożników (15X, 72X, 95X) wizualnie wygląda efektownie, ale nigdzie nie jest wyjaśnione, skąd te wartości się biorą i co konkretnie wpływa na ich wzrost.
Progresja jest satysfakcjonująca dopóki wieża rośnie, ale gdy budynek spada i trzeba zaczynać od nowa, gra nie oferuje żadnego "cushioning" — po prostu reset. Pamiętam kiedy gry tego typu dawały chociaż małą nagrodę pocieszenia, żeby nie czuć, że czas był zmarnowany. Tu tego nie ma.
Podsumowując: Bon Towers Rush to estetyczna, relaksująca gra z wyraźną tożsamością wizualną, która jednak mogłaby być bardziej przyjazna użytkownikowi w kluczowych momentach rozgrywki.
Mechanika układania budynków dźwigiem jest prosta i działa płynnie. Animacje są naprawdę ładne — pastele, paryski klimat, wieża Eiffla w tle, piekarnia o nazwie Maison du Pain (miły detal). Pamiętam kiedy podobne gry wyglądały jak pikselowe klocki bez żadnej atmosfery, więc doceniam, że tutaj ktoś przyłożył się do oprawy wizualnej. Interfejs jest czytelny: przycisk BUILD na dole, licznik monet u góry, mnożniki po prawej stronie ekranu — wszystko na swoim miejscu i bez zbędnego zaśmiecania widoku.
Jednak z perspektywy UX mam kilka zastrzeżeń. Po pierwsze, mechanizm upuszczania budynku jest miejscami nieprzewidywalny — trudno ocenić dokładnie, kiedy nacisnąć, żeby trafić idealnie na wieżę. Może to zamierzone, ale granica między wyzwaniem a frustracją jest cienka. Po drugie, brakuje jakiegokolwiek tutoriala prowadzonego za rękę na początku (jest tylko tekst na ekranie, co nie zawsze wystarcza). Po trzecie, system mnożników (15X, 72X, 95X) wizualnie wygląda efektownie, ale nigdzie nie jest wyjaśnione, skąd te wartości się biorą i co konkretnie wpływa na ich wzrost.
Progresja jest satysfakcjonująca dopóki wieża rośnie, ale gdy budynek spada i trzeba zaczynać od nowa, gra nie oferuje żadnego "cushioning" — po prostu reset. Pamiętam kiedy gry tego typu dawały chociaż małą nagrodę pocieszenia, żeby nie czuć, że czas był zmarnowany. Tu tego nie ma.
Podsumowując: Bon Towers Rush to estetyczna, relaksująca gra z wyraźną tożsamością wizualną, która jednak mogłaby być bardziej przyjazna użytkownikowi w kluczowych momentach rozgrywki.